De eerste wachtlijst is in je hoofd.

Schaamte is een emotie die je ziel verslindt - C.G.Jung

Vanmorgen was ik aan het lezen over de verdrietige cijfers in de GGZ en hun wachtlijsten. Onder andere op "wij zijn mind" en op Tros radar met hun uitzending afgelopen februari.
Ik raakte aan het denken over taboe's rondom psychische hulp en las zo wat onderzoeken over de wachttijd voor de wachtlijst.

Bij angstklachten wachten mensen gemiddeld soms 9 tot 23 jaar voordat ze hulp zoeken.
Bij depressie vaak 6 tot 8 jaar.
Bij verslaving 6-18 jaar.

Niet omdat ze geen last hebben. Maar omdat ze blijven hopen dat het vanzelf overgaat.
Wat mensen vaak tegen zichzelf zeggen: "Het valt wel mee" "Anderen hebben het erger" "Ik moet dit zelf oplossen" "Ik stel me aan" "Morgen gaat het vast beter".
Onderzoek uit Duitsland liet zien hoe uitstel werkt:

1- Toegeven dat er een probleem is
2- Inzien dat hulp nodig is
3- Besluiten hulp te zoeken
4- Echt een afspraak maken
Veel mensen blijven hangen bij stap 1 of 2.

Waarom mensen wachten:
schaamte
stigma
niet weten waar ze terecht kunnen
bang zijn voor oordeel
slechte eerdere ervaringen
denken dat hulp "nog niet nodig genoeg" is

Je hoeft niet eerst volledig vast te lopen. Hulp zoeken mag ook als je nog functioneert! Als je twijfelt. Als je denkt: misschien red ik het nog wel alleen.
Te vroeg hulp zoeken bestaat bijna niet. Te lang wachten helaas wel. 🧡 Deel dit met iemand die dit moet horen.